tag:blogger.com,1999:blog-62429019065351408572011-04-21T11:01:17.380-07:00พื้นที่แห่งการเรียนรู้เพื่อการเข้าใจตนเองและเข้าถึงความสุขในการดำเนินชีวิตวรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-83289831932111787352009-03-22T09:08:00.000-07:002009-03-22T12:14:35.958-07:00ฉันก็เหมือนอีกหลายคนที่เคยฝันอยากจะวาดรูปกับเค้าบ้าง<br />แต่ก็มักหยุดที่ความคิด เพราะรู้สึกว่ามันช่างยากเย็นเหลือเกิน<br />เราคงไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก แล้วเราก็ปล่อยให้ความคิดนี้ผ่านไป<br />วันดีคืนดีก็นึกอยากขึ้นมาอีก วนเวียนอยู่เช่นนี้จนวัยเลยหลักสี่มาหลายปี<br /><br />จนกระทั่งวันหนึ่งฉันได้มีโอกาสเรียนวาดภาพกับอ.ผ่อง เซ่งกิ่ง ซึ่งเป็นครูและ<br />ศิลปินที่มีชื่อเสียงมาก โดยเฉพาะงานด้านศิลปะไทย และศิลปะพื้นบ้าน<br />การได้เรียนศิลปะกับอ.ผ่อง ถือเป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่าอย่างมาก<br />ฉันได้ทลายกำแพงแห่งความกลัวที่มีต่องานศิลปะและค้นพบศักยภาพในตัวเอง<br />ที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนใหม่ที่พร้อมจะเรียนรู้และสร้างงานศิลป์ด้วยตัวเอง<br />เพราะศิลปะมันไม่ได้อยู่ในตำรา แต่มีอยู่แล้วในตัวเรา<br /><br />ฉันเริ่มต้นเรียนรู้จากอ.ผ่อง จากการเขียนภาพแบบ contour ซึ่งเป็นพื้นฐาน<br />ของการพิจารณาวัตถุและการลากเส้นที่เป็นธรรมชาติ อาจารย์เพียงนำผลไม้พื้นบ้าน<br />3-4 ชนิด มาจัดวางตรงหน้า แล้วให้เราลากเส้นที่แสดงวัตถุนั้น โดยให้สายตาเรา<br />จับจ้องอยู่ที่วัตถุตลอดเวลา ไม่ต้องมองดูมือที่เขียน ฟังทีแรกออกจะขัดใจเพราะไม่<br />คุ้นเคย ในใจนึกค้านว่าจะวาดได้อย่างไร ถ้าไม่ให้ก้มมองดูมือที่กำลังวาด ภาพคงดู<br />ไม่ได้เป็นแน่ แต่อาจารย์ก็บอกว่าไม่สำคัญหรอกว่าภาพจะสวยหรือไม่สวย<br />ขอเพียงแค่เรามีสมาธิอยู่กับวัตถุตรงหน้า เส้นที่ขีดเขียนออกมาล้วนแต่สวยทั้งนั้น<br />เพราะเป็นเส้นสายที่เป็นธรรมชาติ อาจารย์ให้กำลังใจและบอกเพียงว่า<br />ขณะทำต้องผ่อนคลายนะ ผ่อนคลายข้อมือ ทำด้วยใจว่างๆ เดี๋ยวมันสวยเอง<br /><br />ขณะทำมีบางช่วงที่รู้สึกเริ่มสนุก เพราะทุกคนก็วาดบิดๆ เบี้ยวๆ กันทั้งนั้น<br />ไม่เห็นมีใครวาดได้เหมือนเลยสักคน อาจารย์ก็ให้แง่คิดว่า เราไม่ได้ฝึกเรื่องวาดให้<br />เหมือน แต่เรากำลังสร้างประสบการณ์แบบใหม่ขึ้นในตัวเรา ค่อยให้กาย (มือ) ใจ<br />ทำงานไปพร้อมๆ กับการมองเห็นของเราที่มีต่อวัตถุตรงหน้า โดยให้เราฝึกสังเกต<br />ไปด้วยว่าใจเราในแต่ละขณะเป็นอย่างไร และเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร<br />อยู่ๆ ก็รู้สึกว่า มือมันเคลื่อนตามวัตถุที่เรามองเห็น ทั้งที่เราไม่ได้ก้มลงมองมือที่<br />กำลังลากเส้นเลยแม้แต่น้อย ยิ่งถ้าใจเรานิ่ง เส้นสายที่ลากก็คมชัด มีความต่อเนื่อง<br />และมีความเป็นธรรมชาติใกล้เคียงกับวัตถุที่เห็นมากจนน่าแปลกใจ<br />แต่พอใจแกว่งหรือฟุ้งไปเรื่องโน้นเรื่องนี้ เมื่อไหร่ลายเส้นก็พลอยสะดุดไปด้วย<br /><br />เฝ้ามองและพิจารณาไปเรื่อยๆ ถึงได้พบว่าสิ่งที่อ.ผ่อง กำลังสอนไม่ใช่แค่การลากเส้น<br />แต่เป็นการดำรงจิตอยู่กับปัจจุบัน หากสายตาของเราสัมพันธ์กับปัจจุบันขณะของการ<br />มองเห็นได้เมื่อไหร่ ภาพที่ปรากฎมันสวยเอง เพราะเส้นสายที่เกิดขึ้นมันเป็นธรรมชาติ<br />ของการเห็น ยิ่งการเห็นของเราละเอียดมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งเข้าใกล้ความเป็นธรรมชาติ<br />ของวัตถุมากขึ้นเท่านั้น ภาพที่เราวาดกับสิ่งที่มองเห็นก็คือสิ่งเดียวกัน<br /><br />มันทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่า ทุกวันนี้การมองเห็นของเราในชีวิตเป็นอย่างไร<br />เราไม่เคยได้มีเวลาพิจารณาสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างจริงจังเลย แม้ในขณะที่เรากำลังพูด<br />อยู่กับคนตรงหน้า ในใจเราก็คิดไปถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ ซึ่งบ่อยครั้งก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่<br />กำลังพูดเลย ใจมันคอยแวบไปแวบมาตลอด ทั้งการเห็นและการได้ยินจึงบิดเบี้ยวเอา<br />มากๆ ขนาดว่าคู่สนทนาแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย กังวล รำคาญใจ เราก็แทบมองไม่เห็น<br />เพราะเรามัวแต่หมกมุ่นกับความคิดหรือความรู้สึกในตัวเราเป็นหลัก เราปิดกั้นการรับรู้<br />ของเราไปจนหมด ทั้งการมองเห็น การได้ยิน และการสัมผัส<br /><br />ชีวิตของเราจึงบิดเบือน บิดเบี้ยวเพราะไม่ได้อยู่กับความเป็นจริง เอาแค่ง่ายๆ<br />เวลาเดินสวนกับเพื่อนที่ทำงาน แล้วเค้าส่งเสียงทักทายว่าเป็นไงบ้าง<br />ฉันก็มักตอบว่า "สบายดี" โดยอัตโนมัติ ทั้งๆ ที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันเป็นอย่างไร<br />รู้สึกอย่างไรจริงๆ เพราะใจฉันกำลังห่วงว่าเดี๋ยวจะเข้าประชุมสาย<br />ขณะประชุมฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคนที่กำลังพูด ทั้งๆ ที่ในสมองฉันคิดถึงเรื่องงานที่<br />ต้องส่งสิ้นเดือนนี้ว่าจะทำทันมั้ย แต่ก็นั่นแหล่ะ ฉันไม่มีเวลามาหาคำตอบหรอกว่า<br />วันนี้ฉันเป็นยังไงบ้าง และมันก็ผ่านไปเหมือนทุกวัน<br /><br />การทำ contour ช่วยสร้างประสบการณ์ให้ฉันดำรงอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยกาย<br />ด้วยใจ และทั้งหมดที่ตัวฉัน ไม่ใช่แค่คิดว่าฉันกำลังทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ แต่แทบจะเป็น<br />สิ่งเดียวกัน มือที่กำลังเคลื่อนไหวเพียงถ่ายทอดการมองเห็นของตัวฉันเท่านั้น<br />มือที่มั่นคงก็สะท้อนการมองเห็นที่มั่นคง ภาพที่อ่อนช้อยนุ่มนวล ก็สะท้อนความฮ่อนโยน<br />และประณีตในการมองเห็นของฉัน ฉะนั้น ตัวฉันกับศิลปะจึงไม่ได้แยกขาดจากกัน<br />ศิลปะคือตัวฉัน ฉันคือศิลปะ พอตระหนักถึงตรงนี้ ฉันก็เลิกกังวลกับผลงานไปในทันที<br />ภาพจะสวยหรือไม่สวยไม่สำคัญเท่ากับว่าในขณะที่ฉันกำลังทำงานศิลปะ ฉันมองเห็น<br />อะไรต่างหาก การเห็น สามารถเกิดขึ้นทั้งข้างนอก (วัตถุ) และข้างใน (จิต)<br /><br />หากฉันเพ่งจ้องวัตถุมากเกินไป โดยไม่เห็นฉันกำลังคาดหวังว่าภาพจะต้องออกมาดูดี<br />งานศิลปะที่อยู่ตรงหน้าย่อมบ่งบอกถึงความตึง ความไม่ผ่อนคลาย ความไม่เป็นธรรมชาติ<br />เส้นก็จะแข็งมาก หากเราผ่อนคลายมากเกินไปจนผลอยหลับบ้าง สะลึมสะลือบ้าง ลายเส้น<br />ก็จะขาดน้ำหนัก ขาดความคมชัด เพราะฉะนั้นงานศิลปะจึงบอกสภาวะของผู้ทำงานศิลปะได้<br />เป็นอย่างดี อ.ผ่อง บอกว่า มองปุ๊บเดียวก็พอจะเดาได้ว่า ใครเป็นอย่างไร นิสัยยังไง<br /><br />ถามว่าอะไรเป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้การมองเห็นข้างนอกกับข้างมันไม่สัมพันธ์กันหรือ<br />บางครั้งก็ขัดแย้งกัน ฉันคิดว่า อุปสรรคสำคัญก็คือ"ความคิด" ยิ่งคนมีความรู้มากก็มักปล่อยใจ<br />ไปอยู่ที่ความคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งไปเรื่อยๆ จนไม่อยู่กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า<br />อุปสรรคประการต่อมาก็คือ "ความคุ้นเคย" เวลาที่เราเผลอเรามักกลับไปทำในสิ่งที่คุ้นเคย<br />ซึ่งทำให้เราไม่ได้เรียนรู้ เช่น เวลาเราขับรถไป คุยโทรศัพท์ไป เรามักพบว่าตัวเองกำลัง<br />ขับรถตามแพทเทิร์นแบบที่เคยขับทุกวัน จนบางครั้งก็ลืมไปว่าตั้งใจจะไปอีกที่หนึ่งต่างหาก<br />เป็นต้น<br /><br />การวาดภาพแบบ contour จึงเป็นเครื่องมือที่ดีที่ช่วยให้ฉันได้ฝึกฝนให้อยู่กับปัจจุบัน<br />ขณะของตัวเอง และเรียนรู้ที่จะมองเข้าไปในตัวเองและเห็นถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นช้าๆ<br />การเห็นจะช่วยให้เราหยุดตัวเองจากความคุ้นชินบางอย่าง เช่น ความหงุดหงิด ความเบื่อ<br />เพราะทันทีที่เราเห็นมันก็ค่อยๆ ดับไป ซึ่งฉันพบว่าตัวเองทำได้เป็นช่วงๆ แล้วก็กลับไป<br />กลับมาอยู่อย่างนั้น อาจารย์ก็ให้กำลังใจว่าดีแล้ว มันเป็นอย่างนั้นแหล่ะ พอเราทำบ่อยๆ<br />เข้า หรือหมั่นฝึกฝนอยู่เนืองๆ จิตที่มีความสงบก็สามารถตั้งมั่นอยู่ได้นานขึ้น เป็นปกติมากขึ้น<br />เราก็จะสามารถเข้าถึงความดี ความงาม และความจริงตามธรรมชาติในที่สุด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-8328983193211178735?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-88366061508701546762009-02-18T06:49:00.000-08:002009-03-22T12:18:16.233-07:00มีคำถามมากมายที่วิ่งเข้ามาหาเราอยู่ตลอดเวลา<br />แต่อาจมีเพียงไม่กี่คำถามในชีวิตที่จำเป็นสำหรับเราจริงๆ<br /><br />หลายวันมานี้ ฉันนั่งถามตัวเองว่า "ฉันกำลังทำอะไรอยู่"<br />และ "อะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับฉันตอนนี้"<br /><br />แรกๆ ฉันก็ตอบอย่างที่คุณคงเดาได้ไม่ยาก<br />"งาน ความสำเร็จ เพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง ได้ทำอะไรใหม่ๆ ฯลฯ"<br />พอฉันผ่อนคลายตัวเองและให้เวลาตัวเองนานขึ้นกับคำถามนี้<br />กลับพบว่ามีหลายๆ คำตอบที่ฉันนึกไม่ถึง<br /><br />"ความสงบ การท่องเที่ยว ธรรมชาติ หนังดีๆ สักเรื่อง คนที่เป็น<br />แรงบันดาลใจ หนังสือ กินของอร่อย นอน ฯลฯ " ฉันตอบไปได้<br /><br />สักพักก็เริ่มค้นพบว่า ลึกๆ แล้วฉันต้องการการพักผ่อนต่างหาก<br />อาจเป็นเพราะช่วงนี้ฉันทำงานมากจนเกินไป มากเสียจน<br />แทบไม่มีเวลาได้หยุดคิดใคร่ครวญอย่างจริงจัง บางครั้งเราก็ปล่อย<br />ให้กิเลสของเราควบคุมชีวิตของเราไว้<br /><br /><br /><br />แต่ละวันมักจะมีคำถามเข้ามาในชีวิตเรามากมาย<br />ตั้งแต่ชีวิตความเป็นอยู่ การงาน ไปจนถึงความสัมพันธ์<br />ทว่ามีสักกี่คำถามที่คุณสนใจตอบมันอย่างจริงจัง อย่างเช่น<br />เป็นยังไงบ้าง?<br />สบายดีมั้ย?<br />ตอนนี้ทำอะไรอยู่?<br />แม่รักผมหรือเปล่า?<br />ผมจะตายมั้ยหมอ?<br /><br />คำถามเหล่านี้มักผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วก็ผ่านไปจนกลาย<br />เป็นคำตอบโดยอัตโนมัติ<br />แต่มีคำถามนึงที่ฉันรู้สึกว่าไม่สามารถผ่านมันไปได้ง่ายๆ<br />และเมื่อค้นหาคำตอบอย่างจริงจัง ฉันก็พบคำถามที่น่าสนใจมากมาย<br />คุณอยากลองถามตัวเองบ้างมั้ย<br /><br />"คุณเคารพตัวเองอย่างไรบ้าง?"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-8836606150870154676?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-55969926663784601062009-02-16T09:40:00.000-08:002009-02-16T10:53:40.012-08:00วันแห่งความรักเพิ่งผ่านพ้นไป<br />หลายคนตั้งคำถามว่า ทำไมต้องบอกรักกันแค่วันวาเลนไทน์<br />นั่นสิ วันวาเลนไทน์สำหรับฉันก็แค่วันๆ หนึ่งเท่านั้นเอง<br />แต่พอมีเทศกาลมาเตือนให้เรานึกถึงคนที่เรารักบ้าง<br />ก็ไม่เลวนักหรอก ทำให้ได้ทบทวนว่า<br />ในชีวิตเรามีใครที่เราอยากบอกรักบ้าง<br /><br />แล้วก็พบว่า มีคน 2 คนที่ฉันรักและเคารพมาก<br />แต่ไม่เคยบอกรักท่านเลย<br />ใครกันนะ...อย่าเดาเลย จ้างให้ก็ทายไม่ถูกหรอก<br /><br />คนแรกนั้นมีความหมายกับชีวิตฉันมาก<br />ท่านเป็นทั้งครูผู้ให้ความรู้และนำทางจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้<br />ท่านติดอาวุธทางปัญญาให้กับฉัน และสอนให้ฉันคิดเป็น<br />สอนให้ฉันเคารพและให้เกียรติคนอื่นแม้เขาจะต่ำต้อยกว่า<br />ที่สำคัญท่านสอนให้ฉันตระหนักว่า การให้โอกาสผู้อื่นนั้น<br />คือการให้โอกาสตนเองได้เรียนรู้ด้วยเช่นกัน<br />ซึ่งจะทำให้เราไม่มีวันเดินถอยหลัง<br /><br />ท่านยังเป็นแบบอย่างของคนที่ใฝ่รู้อยู่เสมอ<br />ไม่มีอะไรที่ท่านตั้งใจแล้วทำไม่ได้ เพราะท่านเชื่อว่าคนเรา<br />มีศักยภาพในการเรียนรู้ หากเรามีความมุ่งมั่นตั้งใจ<br />และมีอุดมคติบางอย่างที่หล่อเลี้ยงวิถีแห่งการดำเนินชีวิต<br />ฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้จัก ได้เรียนรู้ และทำงานกับท่านมา<br />ไม่ต่ำกว่า 8 ปี แม้วันนี้ฉันจะมีเส้นทางเป็นของตนเอง<br />แต่ก็ไม่เคยลืมพระคุณของครูท่านนี้เลยแม้แต่น้อย<br />ฉันจึงขอใช้พื้นที่ตรงนี้แสดงความรักและความเคารพแด่ครู<br />ผู้เป็นแสงสว่างแห่งปัญญา "ดร.ทวีทอง หงษ์วิวัฒน์"<br />สงกรานต์ปีนี้จะหาโอกาสไปกราบท่านสักครั้ง<br /><br />ส่วนอีกท่านหนึ่งนั้นเป็นครูที่ไม่เคยได้พบหน้ากันอย่างจริงจัง<br />ไม่เคยพูดคุยกันแม้สักครั้งเดียว แต่ฉันก็สามารถเคารพท่าน<br />ได้อย่างจริงใจ และขอบังอาจเรียกท่านว่าเป็นครูอีกคนหนึ่ง<br />ในชีวิตของฉัน ท่านผู้นี้ก็คือ "คุณชัชรินทร์ ไชยวัฒน์"<br />เจ้าของคอลัมน์ "จุดไฟในนาคร" ในหนังสืออาทิตย์ข่าวพิเศษ<br />ที่ฉันได้อ่านตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา จนกระทั่งหนังสือพิมพ์<br />รายสัปดาห์ฉบับนี้ปิดตัวลงในที่สุด<br /><br />ผลงานเขียนของคุณชัชรินทร์ ในอาทิตย์ข่าวพิเศษนั้น<br />มีอิทธิพลต่อมุมมองหรือวิธีคิดของฉันที่มีต่อสังคมการเมืองไทย<br />เป็นอย่างมาก ทุกตัวอักษรที่ปรากฎบนหน้ากระดาษ<br />แสดงถึงความเฉียบคมและความลุ่มลึกในการเข้าถึงความจริง<br />ที่อยู่เบื้องหลังปรากฎการณ์ทางสังคมในแต่ละยุคสมัยได้อย่าง<br />น่าประทับใจ<br /><br />ซึ่งได้มีส่วนหล่อหลอมให้ฉันมีวุฒิภาวะในการคิดวิเคราะห์<br />และสามารถเชื่อมโยงเหตุปัจจัยต่างๆ ทั้งในระดับปัจเจก<br />ระดับสังคม และระดับโลกได้อย่างที่ไม่เคยได้เรียนในมหา'ลัย<br />มาก่อน อีกทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจในยามที่ท้อแท้ผิดหวัง<br />กับสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองที่เหลวแหลกซ้ำซาก<br />ทำให้ฉันเข้าใจและสามารถวางท่าทีต่อปรากฎการณ์ต่างๆ<br />ที่เกิดขึ้น โดยไม่เป็นทุกข์จนเกินไป<br /><br />และเป็นข้อเขียนชิ้นแรกๆ ที่ทำให้ฉันนึกอยากอ่านธรรมะของ<br />ท่านพุทธทาสขึ้นมา ทั้งๆ ที่สมัยนั้นไม่ค่อยนิยมหนังสือธรรมะ<br />สักเท่าไหร่ แถมยังมีอคติกับคนที่สนใจปฏิบัติธรรมด้วย<br />บทวิเคราะห์หลายชิ้นของท่านสามารถเชื่อมโยงหลักธรรม<br />โดยเฉพาะเรื่อง "อิทัปปัจจยตา" ได้อย่างน่าสนใจ รวมถึงเรื่อง<br />"ไกวัลยธรรม" ด้วย<br /><br />ฉันจึงขอใช้โอกาสนี้แสดงความรักและความคารวะแด่ครูที่ไม่<br />เคยพบหน้าท่านนี้ด้วย ท่านไม่จำเป็นต้องรู้จักฉัน และไม่มีความ<br />จำเป็นที่ฉันต้องเพียรพยายามไปรู้จักท่าน ความกตัญญูกตเวทิตา<br />ที่ฉันพึงมีต่อท่านก็คือ การดำเนินชีวิตในปัจจุบันของฉันต่างหาก<br />ที่เป็นของขวัญหรือสิ่งแสดงความคาวระที่ท่านอยากเห็น<br /><br />ในยามที่เหนื่อยล้าและท้อถอย<br />ฉันมักนึกถึงครูทั้งสองท่านนี้ เหมือนท่านมายืนอยู่เบื้องหน้า<br />และบอกฉันด้วยน้ำเสียงที่เมตตาว่า<br />"ไม่มีสิ่งใดที่สูญเปล่า มีแต่สิ่งที่ต้องทำความเข้าใจ"<br />ขอบพระคุณครูของฉันอีกครั้งที่ทำให้เดือนแห่งความรักนี้<br />เป็นช่วงเวลาแห่งความสุข แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าเต็มที<br /><br />รักครูค่ะ<br />สุ้ย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-5596992666378460106?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-6149975650191841292008-12-31T07:28:00.000-08:002009-02-16T09:39:56.343-08:00และแล้วปีเก่าก็กำลังจะผ่านไป<br />เวลาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์<br />ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า<br />ไม่มีอะไรที่ตั้งมั่นคงอยู่ได้ตลอดไป<br /><br />ไม่มีอะไรดีกว่าการมีจิตที่ตั้งมั่น<br />สามารถสงบระงับอยู่ได้ ไม่ว่าจะมีความผันแปรใดๆ<br />ยิ่งในสภาวะความผันผวนทางเศรษฐกิจ<br />ไม่ว่าจะเผาจริงเผาหลอก ก็ขอให้ทุกท่านสามารถ<br />วางใจได้อย่างเหมาะสมและมีความสุข<br /><br />ความสุขจากการพึ่งตนเอง<br />ลงมือกระทำในสิ่งที่เกื้อกูลต่อตนเองและผู้อื่น<br />ชะล้างความโกรธความเกลียดให้ออกไปจากใจ<br />เริ่มต้นปีใหม่ด้วยใจที่แจ่มกระจ่าง<br />มีกายที่ตื่นรู้และจิตที่เป็นกุศลตลอดปีใหม่นี้นะคะ<br /><br />สวัสดีปีใหม่ 2552<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-614997565019184129?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-27480682277263809722008-10-23T08:52:00.000-07:002008-10-23T09:38:51.758-07:00หลังจากที่พวกเราทำความคุ้นเคยได้ที่แล้ว พี่ฮัวก็บอกเล่าถึงแนวทาง<br />ในการช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้ายว่ามีหลักการสำคัญอย่างไรบ้าง<br />มีการแลกเปลี่ยนซักถามกันบ้างเล็กน้อย จนกระทั่งได้เวลารับประทาน<br />อาหารมื้อกลางวัน ซึ่งเป็นมื้อกลางวันที่แสนอร่อย เพราะเป็นอาหาร<br />มังสวิรัติที่ปรุงอย่างปราณ๊ตและพิถีพิถันจากฝีมือแม่ครัวของชุมชนที่นี่<br /><br />พออาหารตกถึงท้อง พวกเราก็เริ่มง่วง พวกเราเลยแก้ง่วงกันนิดหน่อย<br />ด้วยกิจกรรมง่ายๆ พอให้ตื่นตัว ก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมในภาคบ่าย<br />ผ่านการทำบทบาทสมมติเพื่อเรียนรู้เรื่องการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย<br />และแนวทางปฏิบัติที่เราสามารถค้นพบด้วยตนเอง<br /><br />ทุกคนจับคู่กัน คนหนึ่งสวมบทเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้าย อีกคนหนึ่ง<br />สวมบทเป็นเพื่อนผู้ป่วยที่เคยมาเยี่ยม 2-3 ครั้งแล้ว เธออยากช่วยให้<br />ผู้ป่วยคลายความกังวลและมีวาระสุดท้ายที่สงบ<br /><br />กิจกรรมบทบาทสมมติเป็นเครื่องมือการเรียนรู้ที่ช่วยให้เราสามารถเข้าถึง<br />อารมณ์ความรู้สึกในขณะที่สวมบทบาทนั้นๆ โดยเฉพาะหากผู้สวมบทบาท<br />ทำด้วยความตั้งใจ และรับรู้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแต่ละชั่วขณะอย่างจริงใจ<br /><br />ทุกคนดูตั้งใจกันมาก บางคู่ถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตันใจ<br />บางคู่กอดกันกลม บางคู่พูดคุยกันอย่างอ่อนโยน เห็นทั้งท่าทาง สีหน้า<br />แววตาและสัมผัสที่แสดงถึงความจริงใจ ข้าพเจ้ายังอดหลั่งน้ำตากับภาพ<br />ที่เห็นตรงหน้าไม่ได้<br /><br />เมื่อเสร็จสิ้นกิจกรรมบทบาทสมมติ ทุกคนได้มีโอกาสแบ่งปันประสบ<br />การณ์ซึ่งกันและกัน พูดถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงขณะ สิ่งที่<br />ประทับใจ สิ่งที่อยากจะพัฒนาเพิ่มเติม บางคนถึงกับยอมรับว่าตนเอง<br />มีความกลัวความกังวลเกิดขึ้น แต่เมื่อตั้งสติได้ และอยู่กับคนตรงหน้า<br />อย่างแท้จริง ความกลัวความกังวลก็ค่อยๆหายไป กลายเป็นบทสนทนา<br />ที่เป็นธรรมชาติ และหลายเรื่องราวในใจก็คลี่คลาย<br /><br />บทเรียนบทแล้วบทเล่าเอื้อนเอ่ยมาจากนักศึกษาหรือผู้เข้าร่วมเรียนรู้<br />ไม่มีถูกผิด แต่ทุกคนเริ่มตระหนักว่า สิ่งสำคัญคือการมีจิตใจที่พร้อมจะ<br />ช่วยเหลือผู้อื่นอย่างจริงจัง รับฟังอย่างลึกซึ้งโดยไม่ตัดสิน เคารพและ<br />ยอมรับโดยไม่มีเงื่อนไข ให้ผู้ป่วยได้มีโอกาสใคร่ครวญและค้นพบ<br />ศักยภาพภายในตน มีอิสระที่จะตัดสินใจต่อชีวิตและอนาคตของตน<br />โดยไม่รู้สึกผิด เป็นต้น<br /><br />ข้าพเจ้าเพียงทำหน้าที่สร้างเงื่อนไขและพื้นที่ของการเรียนรู้ให้เกิดขึ้น<br />เท่านั้น แต่บทเรียนที่เข้มข้นล้วนออกมาจากคุณภาพของผู้เรียนที่มี<br />ความกระตือล้อร้นในการเรียนรู้ และเปิดโอกาสให้ตนเองได้สัมผัส<br />กับความรู้สึกสดๆ ที่เกิดขึ้นในขณะนั้น และรับรู้อย่างซี่อตรง<br /><br />พวกเราปิดวงการเรียนรู้ด้วยการให้แต่ละคนสะท้อนความคิดของตน<br />อย่างตรงไปตรงมา ข้าพเจ้ารับฟังด้วยความอิ่มใจ ทุกถ้อยคำที่ได้<br />ยินเปรียบเสมือนบทกวีที่กลั่นออกมาจากใจ ทุกบรรทัดมีความรัก<br />ความเมตตาและความจริงใจสอดแทรกอยู่เป็นระยะ<br /><br />ขอบคุณที่ได้มาเยี่ยมเยือน บทเรียนในวันนั้นมีค่าสำหรับข้าพเข้า<br />เหลือเกิน การได้เรียนรู้ร่วมกับกลุ่มคนที่มีคุณภาพเป็นเงื่อนไขที่หา<br />ได้ยาก แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่ตามมาล้วนน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-2748068227726380972?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-51115215819173300952008-10-22T05:49:00.000-07:002008-10-22T06:57:37.899-07:00เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกับนักศึกษา<br />ป.โท ของสาวิกาสิกขาลัย นักศึกษากลุ่มนี้ถือเป็นรุ่นแรก รวมอาจารย์กับลูกศิษย์<br />ก็ร่วม 27 คน นักศึกษาส่วนใหญ่มาจากหลายสาขาอาชีพ และมีความสนใจที่จะ<br />พัฒนาจิตวิญญาณภายใน หัวข้อในการเรียนรู้คราวนี้ คือเรื่อง การช่วยเหลือด้าน<br />จิตใจแก่ผู้ป่วยระยะสุดท้ายหรือผู้ใกล้ตาย<br /><br />ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าจะเอามะพร้าวห้าวไปขายสวนหรือไม่เพราะบรรดาลูกศิษย์<br />และคณาจารย์ก็มีภูมิความรู้มากกว่าดิฉันหลายเท่า เมื่อคิดได้ว่าตัวเองไม่ได้<br />ไปสอน แต่ไปเรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับกลุ่มคนที่อยู่ที่นั่น อาการ<br />วิตกกังวลก็คลี่คลายไปมาก<br /><br />เมื่อไปถึงเสถียรธรรมสถาน บรรยากาศที่ร่มรื่น และการต้อนรับที่อบอุ่นของ<br />นักศึกษาและคณาจารย์รุ่นใหม่ที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นที่ตั้ง ชวนให้รู้สึก<br />เบิกบานยิ่งนัก เรานั่งเรียนกันที่ศาลากลางสวน ทุกคนมีอาสนะที่หุ้มด้วยผ้าขาว<br />ไว้รองนั่ง<br /><br />เมื่อไปถึงก็พบว่าพี่ฮัว หรืออ.สุรีย์ ลี้มงคล พยาบาลวิชาชีพที่มีประสบการณ์<br />ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน จากรพ.ศิริราช มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ดิฉันชวน<br />พี่ฮัวมาเป็นวิทยากรร่วมด้วย เพราะเชื่อว่าประสบการณ์ของพี่ฮัวน่าจะให้แง่คิด<br />กับพวกเราได้ไม่น้อยทีเดียว ซึ่งทุกทีเราจะเตี๊ยมกันค่อนข้างมาก และวางแผน<br />กันเป็นขั้นตอนว่าจะทำอะไรบ้าง<br /><br />แต่คราวนี้ดิฉันกับพี่ฮัวคุยกันทางโทรศัพท์คร่าวๆ บอกหัวข้อที่คิดว่ากลุ่มสนใจ<br />จะเรียนรู้ แล้วก็กำหนดเวลากันหลวมๆ ประมาณว่า ไปดูผู้ร่วมเรียนรู้ก่อนว่า<br />เป็นยังไงบ้างแล้วค่อยปรับให้เหมาะให้พอดี ขาดเหลืออะไรก็ช่วยกันเติม<br />ได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น ไม่อยากให้บรรยากาศเคร่งเครียดจนเกินไป ซึ่งพี่ฮัวก็<br />น่ารักมาก พยายามจัดสรรเวลาจนสามารถมาได้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้จองคิวไว้<br />ล่วงหน้า ต้องขอบคุณพี่ฮัวมากๆ เลยที่ให้ความเมตตา<br /><br />ก่อนเริ่มแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต ได้แวะมาเยี่ยมให้กำลังใจและเล่าถึงข้อธรรม<br />ที่คุณแม่บรรยายเมื่อเช้านี้ เนื่องในวันออกพรรษา และมีญาติโยมมาทำบุญ<br />ใส่บาตรกัน ซึ่งชวนให้เรากลับมาใคร่ครวญภายในว่า เราทุกคนล้วนมีด้าน<br />สว่างและด้านมืดอยู่ในตัวเราทั้งสิ้น บางครั้งเราก็เป็นเทวดา นางฟ้า บางครั้ง<br />ก็เป็นปีศาจ อสูรกาย เราต้องมองให้เห็นความจริงแท้ในตัวตนของเรา<br /><br />แม่ชีศันสนีย์ เล่าสู่กันฟังแบบสบายๆ แต่กลับกลายเป็นประเด็นเปิดวงได้อย่าง<br />แนบเนียน คุณแม่พูดถึงการเรียนรู้จากความทุกข์ว่า หลายครั้งความทุกข์ก็ให้<br />บทเรียนที่มีคุณค่าแก่ชีวิต ทำให้ข้าพเจ้าเชื่อมโยงกับประสบการณ์ภายในของ<br />ตนเองเมื่อต้องเผชิญทุกข์จากการสูญเสีย และพลัดพรากจากบุคคลอันเป็นที่รัก<br />นั่นคือ คุณพ่อคุณแม่ของดิฉัน ซึ่งกลายเป็นบทเรียนให้ดิฉันเริ่มคิดถึงการใช้ชีวิต<br />โดยไม่ประมาทและหันมาสนใจฝึกฝนเรียนรู้เรื่องการเผชิญความตายอย่างสงบ<br />จนกระทั่งปัจจุบัน<br /><br />ต้องขอบพระคุณในความเมตตาของคุณแม่เป็นอย่างมาก ท่านเข้ามาด้วยความ<br />ถ่อมตน และขอตัวไปทำภารกิจอื่นด้วยความอ่อนน้อมอย่างยิ่ง ถือเป็นบทเรียน<br />แรกในวันนี้ที่นศ.ได้ประจักษ์แก่ใจด้วยตนเอง เพราะการช่วยเหลือดูแลผู้ป่วย<br />ระยะสุดท้าย ผู้ที่จะเข้าไปช่วยเหลือต้องอ่อนโยนและมีความถ่อมตนเป็นที่ตั้ง<br />คนที่รู้จักถ่อมตนย่อมเป็นคนที่ฝึกฝนตนเองให้รู้จักลดและละวางอัตตาตัวตนอยู่<br />เสมอๆ ยิ่งตัวเราเล็กลงเท่าไหร่เราก็จะสามารถ เข้าใจผู้อื่นและดำรงปัจจุบันขณะ<br />ของเราร่วมกับคนที่อยู่ตรงหน้าได้มากขึ้นเท่านั้น<br /><br />ข้าพเจ้ากับพี่ฮัวเชื้อเชิญนักศึกษาและคณาจารย์ร่วมกันสร้างบรรยากาศการ<br />เรียนรู้ด้วยการเปิดใจ ใช้การรับฟังอย่างลึกซึ้ง และดูแลพื้นที่ของกันและกัน<br />หลังจากนั้นเราก็ทำกิจกรรมเคลื่อนไหวเพื่อสร้างความคุ้นเคยกันมากขึ้น<br />ด้วยการยืนล้อมเป็นวงกลม ใช้คำถามหรือประเด็นเพื่อให้คนในวงเคลื่อนเข้า<br />และออกเมื่อคิดว่าสิ่งนั้นสัมพันธ์กับตนเอง เช่น คนที่แต่งงานแล้ว คนที่พ่อแม่<br />ยังมีชีวิตอยู่ คนที่คิดว่าตัวเองกลัวตาย เป็นต้น<br /><br />นอกจากต้องการสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลายแล้ว ข้าพเจ้าเองยังแฝงเรื่องการ<br />ทำความรู้จักกลุ่มผู้เรียนในเวลาอันจำกัดด้วย ช่วยทำให้ประเมินกลุ่มผู้เรียนได้<br />ง่ายขึ้น และสำรวจว่ามีประเด็นอ่อนไหวอะไรที่ควรให้ความใส่ใจด้วย<br /><br />(ยังมีต่อ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-5111521581917330095?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-22091188788614027662008-09-26T09:06:00.000-07:002008-09-26T10:03:38.986-07:00สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน และสวัสดีเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในตัวดิฉันด้วย<br /><br />ห่างหายจากบล๊อกไปนานจนแทบลืมไปแล้ว ถามว่าหายไปไหน ก็คงตอบแบบที่<br />เคยได้ยินกันบ่อยๆ นั่นแหล่ะค่ะ "งานเยอะ" "ไม่มีเวลา"<br />คำเหล่านี้ทำให้รู้สึกสบายใจว่า เราไม่ได้หายไป เพียงแต่ยังไม่สะดวก ยังไม่ใช่<br />เวลาที่จะทำอะไรต่อมิอะไรที่อยากทำ พร้อมกับปลอบใจตัวเองว่า สักพักก็คง<br />ดีขึ้น แต่ถ้าลองมาพิจารณาดูจริงๆ แล้ว คำตอบที่หายไปหรือถูกซ่อนไว้ภายใต้<br />คำตอบพื้นๆ เหล่านี้ก็คือ "เรากำลังหลงลืมตัวเราเอง"<br /><br />เราหลงลืมอะไรในตัวเองบ้าง? ดิฉันเพิ่งตระหนักว่า ช่วงเวลากว่า 1 เดือนที่<br />หายไปนั้น ดิฉันแทบไม่ได้ดูแลตัวเองเลย ปล่อยให้งาน ความอยาก และความ<br />ขี้เกียจฉุดรั้งตัวเองอยู่กับพฤติกรรมเดิมๆ ใช้เวลาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่าง<br />ไร้สติ นอนดึกโดยที่งานก็ไม่คืบหน้า กินอาหารที่ตอบสนองความอยากอันมีที่มา<br />จากความเครียด แวบหนึ่งรู้สึกว่า กินแล้วก็อ้วน จะกินไปทำไม แต่ทันใดนั้นก็มี<br />เสียงที่รวดเร็วมากมาจากกิเลสภายในที่ตอบโต้ทันทีว่า<br />"ช่วงเถอะให้รางวัลตัวเองสักหน่อย ช่วงนี้งานเยอะกินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร"<br /><br />เรื่องออกกำลังกายไม่ต้องพูดถึง "งานยังทำไม่ทันเลย จะเอาเวลาที่ไหนไปออก<br />กำลังกาย" ฟังดูเป็นเหตุผลดี แต่ไม่แน่ว่าจะเป็นความจริง มีคนเคยบอกว่าเวลา<br />มันมีอยู่ของมัน แต่เราต่างหากที่ไม่ให้ความสำคัญ มีผู้คนจำนวนมากที่มีเวลา<br />เท่ากับเรา แต่เขาสามารถดูแลตัวเองและดูแลงานให้สมดุลได้ คำว่าไม่มีเวลาจึง<br />เป็นข้ออ้างของคนเกียจคร้านและปล่อยปละละเลยตนเอง<br /><br />และอาจทำให้เราใช้เวลาอีกกว่าเท่าตัวเพื่อฟื้นฟูสุขภาพที่เราใช้งานอย่างหนักจน<br />สะบักสะบอม เหมือนอย่างตอนนี้ที่ร่างกายของดิฉันอ่อนล้าไปหมด อาการปวด<br />หลังกลับมารบกวนอีกครั้ง เส้นที่ขาเริ่มยึดเพราะนั่งหน้าจอทั้งวันโดยไม่เปลี่ยน<br />อริยาบท สะบักและกล้ามเนื้อบริเวณต้นคอแข็งตึงไปหมด บางวันยังดึงรั้งจนเกิด<br />อาการเวียนหัว<br /><br />ดูเอาเถอะ ผลจากการไม่ดูแลตัวเองก็เป็นเช่นนี้ กว่าจะรู้สึกตัวก็ปล่อยให้ร่างทรุด<br />โทรมเต็มที่เสียก่อน ทั้งๆ ที่ร่างกายส่งสัญญาณเตือนทุกวัน แต่เรากลับทำเป็น<br />ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น จนเมื่อร่างกายมันประท้วงเนี่ยแหล่ะ เราถึงค่อย<br />ตระหนักว่า "สติปัญญาย่อมมาพร้อมกับร่างกายที่แข็งแรง" ร่างกายที่แข็งแรง<br />ทำให้ใจเราไม่อ่อนไหวกับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามารบกวน ไม่หงุดหงิด อารมณ์เสียง่าย<br />จิตใจก็ไม่ขุ่นมัวไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เราก็สามารถทำงานได้มากหรือ<br />มีประสิทธิภาพยิ่งกว่าเดิม ซึ่งต่างจากเวลาที่เราเครียด กล่าวเช่นนี้ ไม่ได้หมาย<br />ความว่า ความเครียด กลายเป็นผู้ร้ายไปซะหมด บางครั้งความเครียดอ่อนๆ ช่วย<br />ให้เราจดจ่อกับสิ่งที่ตั้งใจจะทำได้ง่ายขึ้น แต่ถ้ามากไปก็กลายเป็นทุกข์<br /><br />กลับมาคราวนี้จึงหวังว่าจะดูแลตัวเองดีขึ้น มีสติอยู่กับปัจจุบันขณะมากขึ้น<br />เราสามารถสร้างสรรค์ความสุขจากภายในได้ ด้วยการกลับมาอยู่กับลมหายใจ<br />ของเรา หายใจเข้าอย่างอ่อนโยน หายใจออกอย่างผ่อนคลาย และอย่าลืมว่า<br />เราต้องดูแลร่างกายของเราให้เป็นฐานของศีลและปัญญาด้วย<br /><br />ฝึกฟังเสียงร่างกายของเรา หยุดพักเมื่อร่างการต้องการการฟื้นตัว ผ่อนคลายเมื่อ<br />ร่างกายอ่อนล้า กายที่ตื่นรู้ จะเหนี่ยวนำให้ลมหายใจมีความสงบ เบิกบาน และ<br />สามารถเป็นหนึ่งเดียวกันจิตที่ตื่นรู้ได้ง่าย ฉันใดก็ฉันนั้น<br />เสียงประท้วงจากร่างกายคราวนี้ได้ทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง โอบกอด<br />ตัวเองบ้างโดยไม่รู้สึกผิด หากเรายังไม่สามารถรักและอ่อนโยนกับตัวเราเอง<br />เราจะแบ่งปันความรักความอ่อนโยนโดยไม่มีเงื่อนไขให้กับผู้อื่นได้อย่างไร?<br /><br />มาดูแลตัวเองกันเถอะค่ะ ว่าแล้วดิฉันก็ควรไปนอนเสียที เพราะนี่เกือบจะเที่ยงคืน<br />แล้ว ราตรีสวัสดิ์นะคะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-2209118878861402766?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-89241574994988597302008-07-29T08:13:00.000-07:002008-07-31T10:43:49.979-07:00ส่งสัญญาณเตือนค่ะว่าใกล้เวลาพบกันแล้วนะคะ<br />พี่อนุชาส่งเสียงเก๊งๆ มาแต่ไกลแล้ว<br /><a href="http://tobeembryo.blogspot.com/">http://tobeembryo.blogspot.com/</a><br /><br />ใครมาได้แวะมาบอกข่าวกันหน่อยนะคะ<br />อ้อ อย่าลืมเอาเสื้อยืดขาวหรือกระเป๋ามาฝึกเพ๊นท์ด้วยนะคะ<br />จะใช้เศษผ้าหรือผ้าปูโต๊ะที่หมองแล้วก็ได้ค่ะ มาเพิ่มสีสันให้สวยขึ้น<br /><br />แล้วพบกันที่เรือนร้อยฉนำค่ะ<br />สุ้ย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-8924157499498859730?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-83666507794836470552008-06-03T09:41:00.000-07:002008-06-03T10:20:26.508-07:00เพื่อนๆ คะ<br /><br />โครงการเผชิญความตายอย่างสงบ เครือข่ายพุทธิกา ขอเชิญเข้าร่วมเวทีพบปะ<br />พูดคุยกันทุก 2 เดือน ในประเด็นเกี่ยวกับมุมมองต่อชีวิตและความตาย หรือ<br />ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การก้าวข้ามความทุกข์หรือวิกฤต<br />ของชีวิต รวมถึงประเด็นที่เป็นความสนใจร่วมกัน โดยจัดเป็นกิจกรรม 1 วัน<br />แบบสบายๆ ในวันเสาร์หรืออาทิตย์ต้นเดือน<br /><br />เริ่มสายๆ หน่อย ประมาณสิบโมงเช้า มีการพูดคุยแลกเปลี่ยนกันบ้าง<br />( อาจมีวิทยากรมาคุย หรือผลัดกันเล่าเรื่อง อ่านบทกวี ฯลฯ ) และมีช่วงเวลา<br />ที่ได้ภาวนา หรือทำกิจกรรมร่วมกันในช่วงบ่าย เพื่อให้แต่ละคนได้มีโอกาส<br />กลับมาอยู่กับลมหายใจแห่งสติ ฝึกการใคร่ครวญภายใน และสะท้อนความคิด<br />จากกิจกรรมหรือสิ่งที่ได้เรียนรู้ร่วมกัน ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน<br /><br />ที่สำคัญคือเป็นเวทีที่ทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นได้อย่าง<br />เต็มที่ ภายใต้การยอมรับและเคารพความแตกต่างหลากหลาย ช่วยดูแลพื้นที่<br />ของกันและกัน เอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันในทุกๆ ด้าน รวมทั้งช่วยกันทำให้เวทีนี้เป็น<br />พื้นที่ของการฝึกฝนและขัดเกลาตัวเราเองให้รู้จักอ่อนน้อม รับฟังผู้อื่น และมี<br />จิตที่ละเอียดขึ้นหรือประณีตขึ้น<br /><br />(เพิ่มเติมใน <a href="http://suiwanna.blogspot.com/2008/05/blog-post_31.html">http://suiwanna.blogspot.com/2008/05/blog-post_31.html</a> )<br /><br />นอกจากนี้ ขอเชิญชวนให้ทุกท่านนำขนม ผลไม้ และอาหารกลางวันมา<br />รับประทานร่วมกัน ใครเตรียมไม่ทันก็มาแจมกันได้ค่ะ แบ่งๆ กัน<br />สำหรับคอกาแฟ ทางสวนเงินมีมามีร้านกาแฟสดจำหน่ายในราคาที่พอเหมาะ<br />ท่านสามารถเลือกใช้บริการหรือจะนำเครื่องดื่มมาเองก็ได้<br />( มีถ้วยจานชามบริการสำหรับทุกท่าน แต่ต้องล้างเก็บภาชนะด้วยตนเอง )<br /><br />สำรองที่นั่งได้ที่คุณอุ๋ย (เครือข่ายพุทธิกา) 02-8869881 / 02-8830592<br /><br /><strong>วันอาทิตย์ที่ 3 สิงหาคม 2551 เวลา 10.00 – 16.30 น.<br />ณ อาคารเรือนร้อยฉนำ ( เจริญนคร 20-22 ) คลองสาน กรุงเทพฯ</strong><br /><br />10.00 – 10.10 น. ทักทายสวัสดี<br />10.10 – 10.45 น. ภาวะใกล้ตายและการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบทิเบต<br />-------------------โดย อ.กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์<br />10.45 – 12.00 น. พูดคุยแลกเปลี่ยนกัน<br />12.00 – 13.00 น. กินข้าวร่วมกัน<br />13.00 – 13.15 น. สมาธิภาวนา<br />13.15 – 14.30 น. ทำกิจกรรมร่วมกัน ( แต่ละครั้งจะไม่เหมือนกันสำหรับ<br />-------------------ครั้งนี้จะชวน “เพนท์ผ้า” )<br />-------------------โดย คุณเพ็รชลดา ซึ้งจิตสิริโรจน์<br />14.30 – 15.00 น. พักดื่มน้ำ / เข้าห้องน้ำ<br />15.00 – 16.30 น. สรุปกิจกรรม ( Reflection )<br />------------------------------------<br />หมายเหตุ<br />- เตรียมอาหาร ขนม ผลไม้ มารับประทานร่วมกัน<br />- เตรียมถุงผ้า หรือเสื้อยืด หรือผ้าสีขาว (สีครีม) เพื่อใช้สำหรับกิจกรรมเพนท์ผ้า<br /><br /><strong>แผนที่เรือนร้อยฉนำ ( เจริญนคร )<br /></strong><a href="http://www.semsikkha.org/images/commerce/roichanum_map.jpg">http://www.semsikkha.org/images/commerce/roichanum_map.jpg</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-8366650779483647055?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-18387714902415496412008-05-31T06:27:00.000-07:002008-05-31T10:41:03.130-07:00เพื่อนๆ คะ<br /><br />ช่วงปีสองปีมานี้ ดิฉันมีโอกาสได้ทำงานที่มีคุณค่าและได้เติบโตไปพร้อมกับงาน<br />อยู่ 2 ชิ้น งานแรกคือ งานฝึกอบรมเผชิญความตายอย่างสงบ ที่จัดร่วมกับ<br />เสมสิกขาลัย ซึ่งเดิมทีดิฉันก็แค่ช่วยทำกระบวนการบ้างเป็นครั้งคราว<br />แต่เนื่องจากช่วงหลังมีคนสนใจเป็นจำนวนมาก ก็เลยต้องขยายทีมและสร้าง<br />กระบวนกรเพิ่มเติม ทำให้ต้องฝึกฝนอย่างมาก แต่ก็ท้าทายและสนุกดีค่ะ<br />เพราะได้เรียนรู้จากพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ได้พัฒนาความมั่นคงภายใน<br />ร่วมกับเพื่อนกระบวนกรด้วยกัน อีกทั้งได้เรียนรู้จากประสบการณ์และเรื่องเล่า<br />ที่ผู้เข้าร่วมอบรมนำมาแบ่งปันอย่างจริงใจ และหลายครั้งเขาเหล่านั้นก็เป็นครู<br />ให้กับดิฉันค่ะ<br /><br />หลังการฝึกอบรมหลายคนบ่นว่าอยากเจอกันบ้าง เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์<br />ซึ่งกันและกัน เพราะเรื่องทำนองนี้ไปคุยกับคนทั่วไปบางครั้งก็เป็นเรื่องยาก<br />จึงอยากมีเวทีหรือนัดหมายมาเจอกันหรือทำกิจกรรมด้วยกันบ้างเป็นระยะ<br />ดิฉันรับปากว่าจะลองเอาไปคิดดู แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว<br /><br />งานชิ้นที่สองก็คือ การพัฒนางานอาสาสมัครที่รพ.จุฬา ซึ่งดิฉันไม่เคยมีความรู้<br />และไม่มีพื้นฐานใดๆ มาก่อนเลย แค่มีความเชื่อมั่นในศักยภาพความเป็นมนุษย์<br />และอยากเห็นงานอาสาสมัครเติบโตในเมืองไทยอย่างเข้มแข็งและยั่งยืน<br />หลังจากพัฒนา<strong>อาสาข้างเตียงมากว่า</strong> 2 ปี ดิฉันมีอาสาสมัครที่ผ่านงาน<br />ดูแลช่วยเหลือด้านจิตใจแก่ผู้ป่วยเรื้อรังและระยะสุดท้ายเกือบ 50 คน<br />หลายคนอยากทำต่อ บางคนไปทำงานอาสาสมัครประเภทอื่นๆ อย่างต่อเนื่อง<br />บางคนเกิดการเปลี่ยนแปลงภายในตนเอง ค้นพบคุณค่าความหมายของตน<br />และส่งผลให้ชีวิตมีความสุขขึ้นไม่มากก็น้อย ในขณะที่อีกหลายคนมีภาระ<br />ครอบครัวและงานการที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น แต่ก็ยังส่งข่าวอยู่เนืองๆ<br /><br />อาสาสมัครหลายท่านก็กลายมาเป็นกัลยาณมิตรที่มีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอ<br />จนกระทั่งมีอาสาฯ กลุ่มหนึ่ง ชวนกันจัด Meeting ทุก 2 เดือน<br />ประมาณว่ามากินข้าว พูดคุย ไถ่ถามทุกข์สุขของกันและกัน<br />จากที่เคยคุยกันสัก 2 ชั่วโมง ก็ขยายเป็น 3-4 ชั่วโมง และกลายเป็น 1 วัน<br />ครั้งล่าสุด เมื่อ 5 พ.ค. 51 เราชวนกันไปนั่งคุยที่เรือนร้อยฉนำ (เจริญนคร)<br />เอาขนมข้าวต้มติดมือมากินด้วย บรรยากาศค่อนข้างเป็นกันเอง<br /><br />เป็นการพบปะที่ได้อัพเดตชีวิตของแต่ละคนไปด้วย<br />บางคนก็เจอทุกข์หนักหนาสาหัส บางคนเพิ่งสูญเสียคุณพ่อ บางคนไปบวช<br />บางคนก็ไปอบรมไปเรียนรู้อะไรใหม่ๆ น่าสนใจ ก็ถือโอกาสเล่าสู่กันฟัง<br />คราวนั้นมีน้องคนหนึ่งชื่อ "ต๋ำ" เป็นเด็กหนุ่มที่สนใจการเคลื่อนไหวร่างกาย<br />และการเต้นรำมาก โดยเฉพาะการร่ายรำแบบวัชรยานถึงกับลงทุนไปเรียนกับ<br />คุรุที่ประเทศเนปาล จนสามารถแสดงการร่ายรำแบบวัชรยานได้อย่างมีพลัง<br /><a href="http://tobeembryo.blogspot.com/2008/05/4-2551.html">http://tobeembryo.blogspot.com/2008/05/4-2551.html</a><br /><br />ดิฉันเชิญชวนให้น้องต๋ำ สาธิตและร่ายรำให้เราดูเป็นตัวอย่างด้วย<br />ปัจจุบันน้องต๋ำ ช่วยงานดร.กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ ที่มูลนิธิพันดารา<br />เป็นครั้งคราว และสนใจจะเอาความรู้ที่เล่าเรียนมาช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้าย<br />จึงได้เชื่อมร้อยเป็นเครือข่ายกันเอาไว้ แจกเบอร์ขออีเมล์กันวุ่นเลย555<br /><br />ช่วงท้ายดิฉันได้ปรารภกับเพื่อนๆ ว่า มีหลายคนที่เคยผ่านการอบรมเผชิญ<br />ความตายอย่างสงบ และอยากมีเวทีพบปะเพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนกันบ้าง<br />หากชวนมารวมกันเป็นเวทีที่ใหญ่ขึ้นและเปิดกว้างมากขึ้นจะเป็นไปได้มั้ย<br />เพื่อนสมาชิกก็เห็นดีด้วยค่ะ แต่ยังอยากให้คงบรรยากาศแบบกันเองเอาไว้<br />อย่างน้อยมาแล้วไม่ได้อะไร ก็ยังได้มาผ่อนคลาย มากินข้าวกัน<br /><br />ก็คิดแบบไม่คาดหวังสูงน่ะค่ะ ทำไปเรียนรู้ไป ค่อยๆ ปรับกันไป<br />ช่วงแรกๆ ตั้งใจว่าจะทำแบบเดิมไปก่อนคือเป็นวงคุยแบบชิลชิล<br />ตั้งแต่ 10.00 - 16.30 น. กินข้าวกลางวันด้วยกัน ใครมีขนม ผลไม้ อาหาร<br />ก็ติดมือกันมาคนละอย่างสองอย่าง ขาดเหลืออะไรก็ค่อยไปซื้อเพิ่ม<br />( เจ้าของสถานที่มีภาชนะให้ยืม แต่ต้องล้างเก็บให้เรียบร้อย )<br /><br />ช่วงเช้าจะเป็นวงพูดคุยเพราะสมองยังโล่งอยู่ ช่วงบ่ายจะมีการภาวนาและ<br />ทำกิจกรรมร่วมกัน เพื่อฝึกใช้ฐานกายหรือฐานใจบ้าง แทนที่จะใช้หัวอย่างเดียว<br />รูปแบบกิจกรรมก็คงสลับสับเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะมาสะท้อนความคิดกัน<br />ในตอนท้าย<br /><br />ส่วนประเด็นการพูดคุยก็ค่อนข้างเปิดกว้างค่ะ แต่ไม่ถึงกับเรื่อยเปื่อย<br />อาจจะเป็นประเด็นที่เกี่ยวข้องกับชีวิตและความตาย ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วย<br />ระยะสุดท้าย การก้าวข้ามความทุกข์ แนวทางการเติบโตทางจิตวิญญาณ ฯลฯ<br />โดยที่ทุกคนสามารถเป็นวิทยากรซึ่งกันและกัน หรืออาจเชิญคนข้างนอก<br />มาพูดบ้างเป็นครั้งคราว อย่างเช่นครั้งหน้า ซึ่งจะมีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 3 ส.ค.51<br />ที่เรือนร้อยฉนำนั้น เราก็ชวน ดร.กฤษดาวรรณ หงศ์ลดารมภ์ มาพูดคุยเรื่อง<br />ภาวะใกล้ตายและการช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบทิเบต เป็นต้น<br /><br />นอกจากนี้เรายังเปิดพื้นที่ให้กับประเด็นที่เป็นความสนใจร่วมกันหรือเรื่องราว<br />ของเพื่อนๆ โดยสามารถนำเสนอเรื่องราวได้หลากหลายรูปแบบ ทั้งเล่า<br />ประสบการณ์ อ่านบทกวี ร่ายรำ เล่นดนตรี ขับเสภา ฯลฯ ท่านที่สนใจก็สามารถ<br />เข้าร่วมหรือเข้ามาติดตามหรืออ่านเรื่องราวได้ที่นี่<br /><br />ในช่วงแรกเราอาจจะค่อยๆ ชวนคนที่คุ้นเคยหรือเคยเข้าร่วมกิจกรรมของ<br />เครือข่ายพุทธิกามาก่อน เช่น อาสาสมัคร คนที่เข้าอบรมเผชิญความตายฯ<br />กลุ่มเครือข่ายการช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้าย ฯลฯ เมื่อกลุ่มแข็งแรงขึ้นหรือ<br />ลงตัวมากขึ้นเราคงเปิดกว้างให้คนทั่วไปเข้าร่วมได้ ยังไงก็เข้ามาติดตาม<br />หรือแสดงความเห็นได้ที่นี่นะคะ หรือเข้าไปดูรายละเอียดได้ที่เว็บไซด์ของ<br />โครงการเผชิญความตายอย่างสงบ เครือข่ายพุทธิกาค่ะ<br />(ตามลิงค์ขวามือไปก็ได้ค่ะ)<br /><br />ด้วยมิตรไมตรีค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-1838771490241549641?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-37728047632753754592008-05-31T03:12:00.000-07:002008-06-01T00:54:07.093-07:00พอมาถึงคำถามข้อที่ 4 เจ็ดวันสุดท้ายจะทำอะไรกับใคร?<br />หลายกลุ่มก็มีความเห็นไปในทำนองเดียวกันว่า อยากมีโอกาสได้ปฏิบัติธรรม<br />ได้อยู่กับคนที่รักและผูกพันใกล้ชิด ได้อยู่ท่ามกลางความสงบ เป็นต้น<br />ซึ่งไม่มีถูกไม่มีผิด เพราะทุกคนก็มองจากตนเองทั้งนั้น<br />โดยอาศัยภาพประสบการณ์ในอดีต บริบทที่หล่อหลอมคนๆ นั้นขึ้นมา<br /><br />หลังจากนั้นก็มีการแลกเปลี่ยนกันเพิ่มเติมว่า ปฏิบัติธรรมเอาตอนใกล้จะตาย<br />ก็อาจไม่ทัน ต้องทำอย่างสม่ำเสมอและทำตั้งแต่วันนี้เดี๋ยวนี้<br />เรียกว่าต้องมีต้นทุนมาบ้าง เมื่อเวลานั้นมาถึงเราจึงสามารถพร้อมรับมือกับ<br />ความตายตรงหน้าได้<br /><br />อย่างไรก็ตาม ต่อให้เราหมายมั่นปั้นมือว่าจะตายแบบนั้นแบบนี้<br />หรือฝึกปฏิบัติอะไรต่อมิอะไรมามากก็ตาม<br />ถึงที่สุดความตายก็ยังเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่ดี<br />คือไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ และจะเกิดขึ้นตอนไหน อย่างไร<br />มีแต่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ประพฤติปฏิบัติในสิ่งที่ดี<br />จนความดีนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต กระทั่งว่าตายเมื่อไหร่ก็พร้อมเมื่อนั้น<br /><br />การระลึกถึงความตายก็ดีหรือการพิจารณามรณสติก็ดี จึงเป็นสิ่งที่ควรทำอย่าง<br />สม่ำเสมอ ดังที่ พระไพศาล วิสาโล ได้เขียนไว้ในหนังสือเล่มล่าสุด<br /><strong>"ระลึกถึงความตายสบายนัก"</strong> ว่า<br />การพิจารณามรณสติ ช่วยสอนให้เราเรียนรู้อย่างน้อย 2 อย่างก็คือ<br /><strong>1) เร่งขวนขวายในสิ่งที่ผัดผ่อน และ 2) ปล่อยวางในสิ่งที่ยึดติด</strong><br /><br />กล่าวคือ มีสิ่งสำคัญในชีวิตที่เรามักชอบผัดผ่อน เนื่องจากเห็นว่าทำเมื่อไหร่ก็ได้<br />ไม่มีเส้นตาย เช่น การปฏิบัติธรรม การสร้างบุญกุศล การให้เวลากับครอบครัว<br />หรือพ่อแม่ ในขณะที่กิจวัตรประจำวันของเรานั้นมีเรื่องอื่นๆ มากมายที่ดูเหมือน<br />เร่งด่วนกว่าเพราะมีเส้นตายชัดเจน จึงบังคับอยู่ในทีให้ต้องทำให้เสร็จโดยเร็ว<br />เช่น ส่งลูกไปโรงเรียน หาลูกค้าให้ถึงเป้า ส่งงานตามกำหนด ผ่อนรถ<br />ไปงานศพ ฯลฯ บางอย่างแม้ไม่สำคัญเลย แต่ดึงดูดใจมากกว่า เช่น<br />ไปเที่ยวห้างที่กำลังลดราคา ไปชมภาพยนตร์ที่กำลังจะลาโรง หรือชมการ<br />ถ่ายทอดสดฟุตบอลโลก ฯลฯ<br /><br />กิจกรรมเหล่านี้มักแย่งเวลาจากเราไปหมดจนไม่มีเหลือสำหรบสิ่งที่สำคัญเร่งด่วน<br />ผลก็คือ ต้องเลื่อนเวลาเข้าอบรมปฏิบัติธรรมไปเรื่อยๆ หรือไม่มีเวลาให้กับ<br />ครอบครัวเสียที ส่วนการไปเยี่ยมพ่อแม่หรือบวชให้ท่านก็ต้องผัดแล้วผัดอีก<br />มีหลายคนที่ต่อเมื่อป่วยหนักกระทันหันจึงค่อยรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้<br />ในขณะที่ยังมีสุขภาพดีอยู่ บางคนมาได้คิดเมื่อตอนใกล้ตาย<br />แต่ถึงตอนนั้นก็สายเสียแล้วที่จะทำอะไรได้<br /><br />ส่วนการปล่อยวางในสิ่งที่ยึดติด พระไพศาล อธิบายว่า<br />ความยึดติดนั้น คือ เหตุผลสำคัญที่ทำให้เราไม่พร้อมเผชิญกับความตาย<br />เพราะความตายหมายถึงการพลัดพรากจากสิ่งเหล่านี้ คนเรายึดติดหลายอย่าง<br />ทั้งบุคคลและสิ่งของ ทั้งรูปธรรมและนามธรรม ความห่วงหาอาลัยสิ่งเหล่านี้<br />ทำให้ผู้คนจำนวนมากทุรนทุรายกระสับกระส่ายเมื่อความตายมาถึง<br /><br />จึงเป็นเรื่องที่เราจำเป็นต้องฝึกปล่อยวางความยึดติดก่อนที่เราจะตาย<br />ทั้งคน สิ่งของ การงาน ชื่อเสียง ทรัพย์สมบัติ กระทั่งตัวตนของเรา<br />เพราะไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริงเลย แม้แต่ร่างกายของเรา<br />ก็ต้องเน่าเปื่อยผุพังสักวันหนึ่ง<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">( ตัดตอนบางส่วนจากหนังสือ ระลึกถึงความตายสบายนัก เขียนโดยพระไพศาล วิสาโล<br />จัดพิมพ์โดย เครือข่ายพุทธิกา )</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"></span></em><br />การที่เราจะสามารถเอาชนะความตาย หรืออยู่เหนือความตายได้<br />ก็ต่อเมื่อเรายอมรับความจริงที่ว่า เราต้องตายแน่นอน ไม่วันใดก็วันหนึ่ง<br />อาจเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้ ดังภาษิตทิเบตที่กล่าวว่า<br /><strong>"ชาติหน้าหรือวันพรุ่งนี้ อะไรจะมาก่อน เราไม่มีทางรู้ได้"</strong><br />นอกจากนี้ การฝึกเตรียมพร้อมรับมือกับความตายด้วยการฝึกตายอยู่บ่อยๆ<br />เช่น เมื่อออกจากบ้าน เมื่อโดยสารเครื่องบิน เมื่อพบเจออุบัติเหตุ เมื่อขับรถ<br />เมื่อไปเยี่ยมคนป่วยที่รพ. ฯลฯ เหล่านี้จะช่วยให้เราพร้อมและสามารถเผชิญ<br />ความตายได้อย่างสงบ<br /><br /><em>**ขอบคุณมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัยและนักศึกษาป.โท </em><br /><em>ทุกท่านสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่นและการอำนวยความสะดวกในทุกด้านค่ะ**</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-3772804763275375459?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-64067634571225570822008-05-31T01:25:00.000-07:002008-05-31T05:39:56.508-07:00หลังจากแนะนำตัวและเล่าที่มาที่ไปของแต่ละคนแล้ว<br />คราวนี้ดิฉันก็แจกกระดาษ A4 ให้ผู้เข้าร่วมคนละแผ่น<br />ให้ทุกคนพับครึ่ง แล้วก็พับครึ่งอีกครั้งหนึ่ง<br />เมื่อคลี่ออกรอยพับจะทำให้กระดาษ A4 แบ่งออกเป็น 4 ช่องแบบง่ายๆ<br />จากนั้นก็ให้เขียนหมายเลขกำกับที่หัวมุมของแต่ละช่อง 1,2,3 และ 4<br /><br />ดิฉันตั้งคำถามเพื่อให้แต่ละท่านตอบคำถามทีละข้ออย่างช้าๆ<br />โดยที่ก่อนตอบขอให้ทุกคนใคร่ครวญภายในตอนเองอย่างลึกซึ้ง<br />รับฟังเสียงที่อยู่ข้างใน ตอบอย่างจริงใจและซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตน<br />ไม่ต้องกังวลว่าจะตอบผิดตอบถูก เพราะไม่ใช่การตอบข้อสอบ<br /><br /><strong>คำถามข้อ 1</strong> อะไรที่ทำให้ท่านมีความสุข?<br /><strong>คำถามข้อ 2</strong> อะไรที่ทำให้ท่านไม่มีความสุข?<br /><strong>คำถามข้อ 3</strong> ถ้าเลือกได้ท่านอยากตายแบบไหน?<br /><strong>คำถามข้อ 4 </strong>เจ็ดวันสุดท้ายของชีวิตท่านจะทำอะไร และกับใคร?<br /><br />เมื่อทุกคนเขียนคำตอบของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดิฉันให้นับ 1-6<br />เพื่อแบ่งเป็นกลุ่มย่อย 6 กลุ่มๆ ละ 4-5 คน<br />ซึ่งแต่ละคนจะมีโอกาสแบ่งปันความคิดเห็นหรือความรู้สึกของตนให้กลุ่มรับฟัง<br />โดยเกี่ยวเนื่องกับคำถามทั้ง 4 ข้อที่กล่าวมา<br /><br />ทุกกลุ่มมีเวลา 40-45 นาที ซึ่งตอนแรกกังวลว่าจะมากไปหรือไม่<br />แต่ดูจากบรรยากาศแล้วปรากฎว่าทุกกลุ่มคุยกันอย่างออกรส<br />บางคนอาจจะพูดน้อย บางคนอาจจะพูดมากหน่อย แต่ก็ไม่เป็นปัญหา<br />เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน และเรื่องราวที่ได้ยินก็อาจเป็นประโยชน์ไม่น้อย<br /><br />สังเกตว่าแต่ละกลุ่มใช้เวลาสั้นมากในการทำความรู้จักและพูดคุยกัน<br />แต่ดูเปิดเผย จริงใจ และคุ้นเคยกันเร็วมาก<br />การเพิ่งรู้จักกันบางครั้งก็เป็นข้อดีที่ทำให้เราสามารถพูดถึงบางเรื่องที่อยู่ในใจได้<br />โดยไม่ต้องกังวลว่าคนฟังจะรู้สึกหรือคิดกับเราอย่างไร เพราะเดี๋ยวก็แยกกันแล้ว<br /><br />แต่บางครั้งความคุ้นเคยหรือไว้วางใจก็ช่วยทำให้เราสามารถคลี่คลายปมปัญหา<br />บางอย่างที่อยู่ภายในใจได้ เพราะเราเชื่อมั่นว่าผู้ฟังพร้อมจะเข้าใจและรับฟัง<br />โดยไม่ตัดสินว่าเราเป็นเช่นนั้นเช่นนี้ ขึ้นอยู่บริบท เนื้อหา และความต้องการ<br />ของผู้เข้าร่วมที่เราไปจัดกระบวนการเรียนรู้ด้วย<br /><br />ครั้งนี้สังเกตว่า ผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่อยากมีพื้นที่ของการพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน<br />ในเรื่องความตายและประสบการณ์ในการดูแลผู้ป่วยใกล้ตาย<br />การแบ่งเป็นกลุ่มย่อยช่วยให้แต่ละคนได้พูดมากขึ้น ได้แบ่งปันประสบการณ์<br />ของตนอย่างเต็มที่ ในขณะที่มีเพื่อนๆ ในกลุ่มพร้อมจะรับฟัง<br />บรรยากาศจึงดูผ่อนคลาย สบายๆ และรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว<br /><br />ผ่านไป 45 นาที เรากลับมารวมกันเป็นวงใหญ่อีกครั้ง<br />เพื่อสรุปสิ่งที่เราได้เรียนรู้กันในแต่ละกลุ่ม แต่เนื่องจากมีเวลาเหลือไม่มาก<br />ดิฉันจึงให้ตัวแทนกลุ่มแบ่งปันเฉพาะคำถามข้อที่ 3 และ 4<br />ซึ่งแต่ละกลุ่มก็มีคำตอบที่ใกล้เคียงกัน เช่น<br />ข้อ 3 ส่วนใหญ่ก็อยากตายแบบไม่เจ็บไม่ปวด ไม่ทรมาน มีสติก่อนตาย<br />รวมถึงได้สั่งเสีย ได้สะสางเรื่องห่วงกังวล ได้ทำพินัยกรรมเรียบร้อย เป็นต้น<br /><br />มีบางคนที่อยากหลับตาย แต่ก็มีบางคนแย้งว่าตายขณะมีสติน่าจะดีกว่า<br />โดยเฉพาะในทางพุทธศาสนาที่เชื่อในเรื่องจิตสุดท้ายก่อนตายหรือ<br /><strong>"อาสันนกรรม"</strong> กรรมจวนเจียนจะสิ้นใจ ถ้าจิตน้อมไปในทางที่เป็นกุศลหรือ<br />ความดีที่ได้ทำก็จะไปสู่สุคติ แต่ถ้าไปตกอยู่ในความทุกข์หรือความชั่วที่ได้<br />เคยกระทำเชื่อว่าจะไปสู่ทุคติได้<br /><br />อย่างไรก็ตามไม่ได้หมายความว่าคนที่ทำความดีมาตลอดหากมาพลาดท่า<br />เสียทีในตอนสุดท้ายแล้วจะต้องได้รับผลกรรรมที่ไม่ดีนั้นไปตลอด เพียงแต่<br />อาสันนกรรมจะให้ผลก่อน แต่ถ้าคนๆ นั้นทำความดีมามาก ผลแห่งความดี<br />หรือกุศลที่สร้างมาก็จะตามมาให้ผลในภายหลัง ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่ต้อง<br />กังวลให้มาก <em>หากเราเชื่อมั่นในความดีของเรา ผลที่ตามมาย่อมเป็นไปตาม<br />เหตุตามปัจจัยนั้นๆ</em> ดังคำสอนของท่านพุทธทาสในเรื่อง ปฏิจจสมุทบาท<br />และอิทัปปัจยตา<br /><br />หากเราอยากตายอย่างมีสติสิ่งที่เราควรตระหนักก็คือว่า ช่วงเวลาใกล้ตายนั้น<br />คือนาทีทอง ท่านพุทธทาสสอนว่า <strong>"ให้ตกกะไดพลอยกระโจน"<br /></strong>หมายความว่า เวลาใกล้ตายหรือจวนเจียนจะหมดลม ให้ปล่อยวางให้หมด<br />ไม่ต้องไปห่วงกังวลหรือคิดหน้าคิดหลังว่าจะไปเกิดเป็นอะไร<br />ให้เดินหน้าลูกเดียวและยอมรับทุกอย่างไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น<br /><br />(ยังมีต่อ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-6406763457122557082?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-47506540086807256152008-05-30T11:20:00.000-07:002008-05-31T05:40:23.294-07:00เมื่อวันอาทิตย์ที่ 25 พฤษภาคม ที่ผ่านมา<br />ได้มีโอกาสไปร่วมงานสัมมนาวิชาการประจำปี 2551<br />ที่จัดโดยนักศึกษาปริญญาโท สาขาชีวิตและความตาย<br />ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย<br />โดยจัดขึ้นที่อาคารเรียนของมหาจุฬาฯ ภายในวัดศรีสุดาราม (บางขุนนนท์)<br />หัวข้อน่าสนใจเชียว <strong>"วิธีชนะความตาย : มิติทางสังคมปัจจุบัน"</strong><br /><br />มีวิธีชนะความตายด้วยหรือ? น่าสนเน๊อะ หลายคนคงคิดเช่นนั้น<br />เรียกว่าตั้งหัวข้อการสัมมนาชวนให้ฉงนและเกิดความสนใจใคร่รู้<br />มีผู้สนใจเข้าร่วมมากกว่า 300 คน ( ประเมินด้วยสายตา )<br />มีทั้งพระ ฆราวาส คณาจารย์ และคณะผู้จัดฯ มากหน้าหลายตา<br /><br />ดิฉันได้รับเชิญให้เข้าร่วมสัมมนาและรับผิดชอบห้องย่อยในภาคบ่าย<br />ความที่เป็นผู้จัดการโครงการเผชิญความตายอย่างสงบ<br />และมีประสบการณ์ในการฝึกอบรมมาระดับหนึ่ง จึงทำให้ทางคณะผู้จัดให้เกียรติ<br />และความไว้วางใจให้ดูแลห้องย่อยกับเค้าด้วยหนึ่งห้อง<br />( มีทั้งหมด 7 ห้อง ได้แก่ โยคะ ฉือจี้ จิตวิวัฒน์ เป็นต้น )<br /><br />ห้องย่อยที่ดิฉันดูแลชื่อว่า <strong>"ประสบการณ์ชนะความตาย"</strong><br />แค่ฟังชื่อก็แหยงแล้ว เพราะดิฉันเองก็ยังกลัวตาย และไม่เคยตาย<br />จะมาเล่าประสบการณ์ชนะความตายได้อย่างไร?<br />มาตั้งสติได้ว่าผู้จัดคงมีเจตนาท้าทายให้ฉุกคิดหรือชวนกันคิดมากกว่า<br />ซึ่งก็เป็นดังคาด เพราะมีผู้สนใจที่ลงชื่อเข้าร่วมกว่า 30 คน<br /><br />เนื่องจากมีเวลาเพียง 3 ชั่วโมง ในการจัดกระบวนการเรียนรู้ตามหัวข้อดังกล่าว<br />ดิฉันเริ่มต้นจากการให้แต่ละคนแนะนำตัว และพูดถึงสิ่งที่ตนเองคาดหวัง<br />ซึ่งทำให้ได้เรียนรู้ว่า "ความสนใจเรื่องความตาย" ของแต่ละคน<br />ล้วนมีที่มาและความคาดหวังที่แตกต่างกัน<br />มีทั้งกลุ่มบุคลากรทางการแพทย์ที่สนใจที่จะนำไปประยุกต์ใช้ในงาน<br />บ้างก็เพิ่งผ่านประสบการณ์การพลัดพรากและสูญเสีย<br />บ้างก็อยากจะได้เทคนิควิธีการไปใช้ดูแลคนในครอบครัวซึ่งกำลังเจ็บป่วย<br />และเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับตนเองด้วย<br /><br />หลายเรื่องราวที่ได้ยินฟังดูคุ้นเคยอย่างยิ่ง เพราะก็เกิดขึ้นกับดิฉันเช่นเดียวกัน<br />ประสบการณ์บางอย่างก็ให้แง่คิดที่ทำให้เราตระหนักว่า<br /><em>"ใดๆ ล้วนอนิจจัง ชีวิตนี้ไม่เที่ยงแท้แน่นอน"</em><br />บางประสบการณ์ก็ต้องอาศัยเวลาในการคลี่คลาย และเยียวยาบาดแผล<br /><strong>"ป่วยการที่เราจะถวิลหาอดีตที่ไม่สามารถย้อนคืน</strong><br /><strong>หรือครุ่นคิดถึงอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร"</strong><br />การอยู่กับปัจจุบันขณะ และสร้างเหตุปัจจัยให้ถึงพร้อมย่อมสำคัญยิ่งกว่า<br /><br />ความไม่รู้อาจทำให้เรานึกเสียดายว่า<br />ไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งมากมายให้กับคนที่เรารักก่อนตาย<br />แต่ความรู้ที่ไม่มีปัญญาคอยกำกับก็อาจทำให้เราหลงทางหรือยึดติดได้เช่นกัน<br />ดังเรื่องเล่าของคุณป้าคนหนึ่ง ที่ยึดถือเรื่องจิตสุดท้ายก่อนตาย<br />และเกรงว่าหากจิตไม่ตั้งมั่นจะไปตกอบายภูมิ ช่วงใกล้วาระสุดท้ายจึงพยายาม<br />จดจ่อหรือท่องจำความดีที่ตนเองได้กระทำมาตลอดชีวิต<br /><br />ด้วยหวังว่าความดีเหล่านั้นจะนำพาให้จิตไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดี ได้เสวยสุข<br />ในชั้นเทพชั้นพรหม ยิ่งเมื่อร่างกายเริ่มเสื่อมถอย คุณป้าก็ยิ่งท่องหรือตั้งใจ<br />นึกถึงเรื่องดีๆ อย่างขะมักขะเม้นและเคร่งเครียดมาก<br />บางครั้งถึงกับจดลงกระดาษไว้เป็นข้อๆ เพราะเกรงว่าจะลืมหรือนึกไม่ทัน<br /><br />ในช่วงเวลานั้นแทนที่ญาติมิตรจะได้ดูแลใกล้ชิด ได้สั่งเสียหรือกล่าวอโหสิกรม<br />ก็เลยพาลไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะท่านจะแสดงอากัปกิริยาหงุดหงิดเมื่อมีใครเข้า<br />ไปรบกวนการระลึกถึงความดีของท่าน<br />กลายเป็นว่าจิตที่เคยผ่องใสจากการทำความดี กลับต้องมาขุ่นมัว<br />เพราะความกลัวว่าจะไปไม่ดี แท้จริงแล้วพระพุทธองค์ได้ทรงตรัสไว้ว่า<br /><strong>"ไม่ว่าจะไปเกิดเป็นอะไรก็เป็นทุกข์ทั้งนั้น"</strong><br /><strong></strong><br />สู้เราวางใจให้เป็นอิสระจากความอยากได้อยากเป็น<br />ปลดปล่อยใจเราให้เป็นอิสระจากความยึดมั่นถือมั่น<br />แม้กระทั่งความยึดถือในตัวตนหรือตัวฉัน<br /><strong><em>ทำได้เช่นนี้เราจึงสามารถเอาชนะความตายด้วยการอยู่เหนือความตาย</em></strong><br /><strong></strong><br />(ยังมีต่อ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-4750654008680725615?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6242901906535140857.post-48334062094756168252008-05-30T10:51:00.000-07:002008-06-02T10:35:17.849-07:00ฉันมี Blog แล้วนะ อิ อิ<br /><br /><br />เห็นใครๆ เค้าก็มีบล๊อกกัน ก็อยากจะมีบ้าง<br />อ่านของคนอื่นมาเยอะแล้ว<br />อยากลองเขียนบล๊อกดูสักที<br />ก็ได้แต่คิด คิด แล้วก็คิด เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง<br /><br />ความที่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับเทคโนโลยีใหม่ๆ<br />เรื่องที่ดูง่ายก็กลายเป็นของยาก<br />อ่านคู่มือก็แล้ว ดูคำแนะนำใน go to know ก็แล้ว<br />เอาเข้าจริง ก็กลัวว่าจะผิดพลาด ไม่ได้เรื่อง<br /><br />ถ้าออกมาไม่ดี อายเค้าตายเลย!<br />ความคิดนี้ไม่รู้มายังไง หลอนมาก<br />สุดท้ายก็ <strong>"ช่างมันเถอะ"<br /></strong>ยอมจำนนตั้งแต่ยังไม่เริ่ม<br /><br />สมน้ำหน้าตัวเอง จนเค้าเลิกฮิตกันแล้ว ก็ยังทำไม่เป็นเลย<br />กระทั่งเจอพี่คนหนึ่ง เค้าบอกว่า <strong>"ลงมือทำไปเลย"</strong><br />ผิดก็ทำใหม่ เสียก็ลบทิ้ง จะกลัวอะไร<br /><strong>"พี่ก็เป็นอย่างเธอนี่แหล่ะ มัวแต่อ่านมัวแต่ศึกษาอยู่นั่น ไม่ได้ทำสักที"</strong><br /><br />พอลงมือทำจริงๆ ที่คิดว่ายากก็ง่ายนิดเดียว<br />ลองคลิก ลองเติมไปเรื่อย ก็เป็นเอง<br />เออ....ค่อยมีแรงบันดาลใจหน่อย<br />แล้วก็ได้ผล <strong>"ตอนนี้ฉันมีบล๊อกแล้วน๊า"</strong><br /><br />โปรดอ่านอีกครั้งหนึ่ง ฉันมีบล๊อกแล้วน๊า เย้ๆๆๆๆๆ<br />แต่จะได้เรื่องแค่ไหน อันนี้ไม่รับประกัน<br />เพราะยังเป็นมือใหม่ที่ไม่ค่อยจะมีวินัยเสียด้วย<br />แค่อยากมีกับเค้าบ้าง เผื่อมีบางเวลาที่อยากเขียน<br /><br /><strong>จะมีใครมารับน้องใหม่บ้างมั้ยคะ?<br /></strong><br />( ขอบคุณพี่อนุชา กัลยาณมิตรผู้อารีที่ทำให้มีบล๊อกกับเค้าเสียที )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6242901906535140857-4833406209475616825?l=suiwanna.blogspot.com' alt='' /></div>วรรณา จารุสมบูรณ์http://www.blogger.com/profile/00285708904807359282noreply@blogger.com0